Parafia Pniów

Patron Św. Zygmunt

Odwiedzający

Odwiedza nas 393 gości oraz 0 użytkowników.

Logowanie

Katecheza, 15 listopada 2026.

Czyściec – oczyszczenie w ogniu Bożego miłosierdzia

W Apokalipsie św. Jana czytamy o niebieskim Jeruzalem, do którego „nic nieczystego nie wejdzie” (Ap 21,27). Słowa te przypominają nam, że niebo jest miejscem pełnej jedności z Bogiem, który jest doskonałą miłością. Aby człowiek mógł w pełni uczestniczyć w tej miłości, musi zostać oczyszczony ze wszystkiego, co jest z nią sprzeczne. Co jednak dzieje się z człowiekiem, który umiera pojednany z Bogiem, ale nadal nosi w sobie skutki popełnionych grzechów? Czy może wejść do nieba, jeśli jego miłość nie jest jeszcze doskonała?

Każdy z nas doświadcza własnej słabości. Nawet jeśli staramy się żyć blisko Boga, zdarza nam się postępować egoistycznie, kierować zazdrością, gniewem czy pychą. Popełniamy grzechy, za które później żałujemy i prosimy Boga o przebaczenie. W sakramencie pokuty Bóg rzeczywiście przebacza nam grzechy. Nie oznacza to jednak, że wszystkie ich skutki natychmiast znikają. Człowiek, któremu przebaczono, może nadal zmagać się ze złymi przyzwyczajeniami, nieuporządkowanymi pragnieniami czy trudnością w okazywaniu miłości. Można to porównać do rany. Nawet kiedy ustanie to, co ją spowodowało, potrzeba jeszcze czasu, aby całkowicie się zagoiła. Podobnie jest z naszym życiem duchowym. Przebaczenie usuwa winę, ale człowiek może nadal potrzebować wewnętrznego uzdrowienia i oczyszczenia.

Kościół naucza, że ci, którzy umierają w przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, przechodzą po śmierci ostateczne oczyszczenie, które nazywamy czyśćcem. Ważne jest, aby dobrze to zrozumieć. Czyściec nie jest miejscem, w którym człowiek otrzymuje drugą szansę na zbawienie. Nie jest również czymś pośrednim między niebem a piekłem, gdzie dopiero rozstrzyga się jego wieczny los. Dusze czyśćcowe są już pewne zbawienia. Potrzebują jednak oczyszczenia, aby mogły w pełni cieszyć się obecnością Boga. Święty Paweł Apostoł pisze o człowieku, który zostanie zbawiony, „tak jednak, jakby przez ogień” (1 Kor 3,15). Kościół odczytuje te słowa jako jeden z biblijnych obrazów oczyszczenia. Nie wiemy dokładnie, jak ono przebiega. Obraz ognia pomaga nam jednak zrozumieć, że spotkanie z Bożą świętością przemienia człowieka i usuwa z niego wszystko, co nie jest zgodne z miłością.

Kiedy myślimy o czyśćcu, często wyobrażamy sobie przede wszystkim cierpienie i karę. Tymczasem warto spojrzeć na niego również z perspektywy Bożej miłości. Bóg pragnie naszego zbawienia. Nie zadowala się jednak tym, aby człowiek jedynie uniknął potępienia. Chce, abyśmy byli całkowicie wolni od grzechu i zdolni do doskonałej miłości. Wyobraźmy sobie człowieka, który przez wiele lat zmagał się ze swoimi słabościami. Kochał Boga, ale nie zawsze potrafił odpowiedzieć na Jego miłość. Popełniał grzechy, ranił innych, czasami kierował się egoizmem. Przed śmiercią pojednał się z Bogiem, ale jego serce nadal potrzebowało oczyszczenia. Bóg nie odrzuca takiego człowieka. Przeciwnie, w swoim miłosierdziu doprowadza do końca dzieło jego uświęcenia.Nie oznacza to, że oczyszczenie jest pozbawione cierpienia. Kościół mówi o karach czyśćcowych. Możemy jednak rozumieć to cierpienie w świetle wielkiego pragnienia pełnego zjednoczenia z Bogiem i uwolnienia od wszystkiego, co jeszcze temu przeszkadza.Czyściec przypomina nam więc, że Boże miłosierdzie nie tylko przebacza grzechy, ale również uzdrawia człowieka z ich skutków.

Odpust za zmarłych – dar Bożego miłosierdzia

Każdego roku, szczególnie w pierwszych dniach listopada, odwiedzamy cmentarze, zapalamy znicze i modlimy się przy grobach naszych bliskich. Wspominamy tych, którzy odeszli, dziękujemy Bogu za ich życie i powierzamy ich Jego miłosierdziu. Kościół przypomina nam w tym czasie również o możliwości uzyskania odpustu zupełnego za zmarłych.Czym właściwie jest odpust? Dlaczego Kościół zachęca nas do jego uzyskiwania?

W Drugiej Księdze Machabejskiej czytamy o Judzie Machabeuszu, który polecił złożyć ofiarę przebłagalną za poległych żołnierzy. Autor biblijny wyjaśnia, że uczynił to, ponieważ wierzył w zmartwychwstanie i życie wieczne. Następnie dodaje: „Święta i zbawienna jest myśl modlić się za zmarłych, aby byli od grzechów uwolnieni” (por. 2 Mch 12,43–46).Słowa te przypominają nam, że śmierć nie przekreśla więzi miłości łączącej ludzi. Chociaż nie możemy już spotkać naszych zmarłych bliskich ani porozmawiać z nimi tak jak dawniej, nadal możemy uczynić dla nich coś bardzo ważnego – modlić się o ich zbawienie.

Kościół uczy, że ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze w pełni oczyszczeni, przechodzą po śmierci oczyszczenie, które nazywamy czyśćcem.Nie jest on znakiem odrzucenia przez Boga. Przeciwnie, czyściec jest wyrazem Bożego miłosierdzia, ponieważ Bóg przygotowuje człowieka do pełnego zjednoczenia ze sobą w niebie.

Aby zrozumieć znaczenie odpustu, trzeba pamiętać, że grzech pozostawia w człowieku swoje skutki.Wyobraźmy sobie człowieka, który w gniewie zranił kogoś bliskiego. Później szczerze żałuje, przeprasza i otrzymuje przebaczenie. Ich relacja może zostać odbudowana, ale nie oznacza to, że wszystkie następstwa wyrządzonego zła natychmiast znikają. Potrzeba jeszcze czasu, naprawienia krzywdy i wewnętrznej przemiany.Podobnie jest z grzechem. W sakramencie pokuty Bóg przebacza nam winę i daruje karę wieczną związaną z grzechem ciężkim. Pozostają jednak skutki grzechu, które wymagają oczyszczenia. Kościół nazywa je karą doczesną.

Odpust jest szczególnym darem Bożego miłosierdzia. Dzięki niemu Bóg uwalnia człowieka od skutków grzechów, które zostały już odpuszczone co do winy w sakramencie pokuty, ale nadal wymagają oczyszczenia. Kościół udziela odpustów dzięki zasługom Jezusa Chrystusa i świętych. Odpust może być zupełny, gdy oznacza całkowite darowanie kary doczesnej za grzechy, albo cząstkowy, gdy darowana zostaje tylko jej część.

Szczególnie piękne jest to, że odpust możemy ofiarować nie tylko za siebie, ale również za zmarłych.W ten sposób wyrażamy wiarę w świętych obcowanie, czyli duchową więź wszystkich należących do Chrystusa. Śmierć nie niszczy tej jedności.Kiedy uzyskujemy odpust za zmarłego, powierzamy go Bożemu miłosierdziu i prosimy, aby dzięki zasługom Jezusa Chrystusa został uwolniony od tego, co jeszcze oddziela go od pełnej radości nieba.Nie możemy sami otworzyć nikomu bram nieba. Zbawienie zawsze pozostaje darem Boga. Możemy jednak przez modlitwę i odpust uczestniczyć w Jego miłosiernej trosce o tych, którzy odeszli.Jest to szczególny wyraz miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią.

Katecheza  25 października 2026.

Czym jest zaufanie Bogu?

W Ewangelii według św. Marka czytamy o uczniach przeprawiających się z Jezusem przez jezioro. Nagle zrywa się gwałtowna burza. Fale uderzają w łódź, a Jezus śpi. Uczniowie budzą Go, pytając, czy nie obchodzi Go to, że giną (por. Mk 4,35–41). To pytanie jest nam bliskie. Kiedy przychodzi choroba, kryzys w rodzinie, samotność albo wiadomość, która odbiera spokój, rodzi się w nas podobny niepokój: „Panie, czy Ty widzisz, co się dzieje? Dlaczego milczysz?”. Uczniowie uznali milczenie Jezusa za obojętność. Tymczasem On był z nimi w tej samej łodzi.

Pojawianie się trudności nie oznacza nieobecności Boga. Zaufanie dojrzewa wtedy, gdy uczymy się rozpoznawać Jego bliskość również w chwilach, w których nie odczuwamy pocieszenia. Możemy wtedy modlić się bardzo prosto: „Jezu, nie rozumiem tego, co przeżywam. Proszę, pomóż mi uwierzyć, że jesteś ze mną”. Inna scena ukazuje Piotra idącego po wodzie. Na wezwanie Jezusa wychodzi z łodzi, ale przerażony siłą wiatru zaczyna tonąć. Woła o ratunek, a Jezus natychmiast wyciąga rękę i go chwyta (por. Mt 14,22–33). Piotr doświadcza własnej słabości, ale równocześnie poznaje wierność Chrystusa. Jego ratunkiem staje się ręka Jezusa. Nieraz myślimy, że człowiek ufający Bogu powinien zawsze być spokojny, pewny i wolny od wątpliwości. Tymczasem można ufać, płacząc. Można ufać, odczuwając lęk. Można ufać, mając siłę jedynie na krótkie wołanie o pomoc. Zaufanie jest decyzją serca: „Panie, przychodzę do Ciebie także z tym, czego się boję. Nie chcę przeżywać tego bez Ciebie”.

W „Dzienniczku” św. Faustyny znajdujemy opis polecenia namalowania obrazu Jezusa Miłosiernego. Jezus wskazuje również podpis, który ma się na nim znaleźć: „Jezu, ufam Tobie” (Dz. 47). Te słowa wyrażają odpowiedź człowieka na Jego miłosierdzie. Św. Faustyna zapisała słowa Jezusa: „Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest — ufność” (Dz. 1578). Obraz naczynia pomaga zrozumieć, czym jest zaufanie. Człowiek przychodzący zaczerpnąć wody wyciąga puste naczynie. Przynosi swoją potrzebę i gotowość przyjęcia daru. Podobnie stajemy przed Bogiem. Możemy przyjść ze zmęczeniem, bezradnością i świadomością grzechu. Nie musimy najpierw uporządkować całego życia, aby poprosić o pomoc. Jego łaska uzdalnia nas do powrotu i przemiany.

Katecheza, 18 października 2026.

„Pozwól sobie pomóc” – miłosierdzie, które trzeba umieć przyjąć

 

W Ewangelii według św. Jana czytamy o niezwykłym wydarzeniu, które miało miejsce podczas Ostatniej Wieczerzy. Pan Jezus wstał od stołu, przepasał się prześcieradłem i zaczął umywać nogi swoim uczniom. Kiedy podszedł do Piotra, ten stanowczo zaprotestował: „Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał”. Jezus odpowiedział mu: „Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną” (J 13,8). Dlaczego Piotr nie chciał pozwolić Jezusowi na ten gest? Być może trudno mu było zaakceptować, że jego Mistrz chce mu usłużyć. To przecież uczeń powinien służyć nauczycielowi, a nie odwrotnie. Tymczasem Jezus pokazuje mu, że trzeba nie tylko umieć służyć innym, ale również pozwolić, aby ktoś zatroszczył się o nas. Lubimy być samodzielni. Chcemy radzić sobie z problemami, podejmować decyzje i mieć poczucie, że panujemy nad własnym życiem. Nie ma w tym nic złego. Trudność pojawia się jednak wtedy, gdy nie potrafimy przyznać, że czasami również potrzebujemy pomocy. Ktoś proponuje nam wsparcie, a my odpowiadamy: „Nie trzeba, poradzę sobie”. Czasami powstrzymuje nas duma, innym razem wstyd albo obawa, że staniemy się dla kogoś ciężarem. Tymczasem przyjęcie pomocy nie jest oznaką słabości. Jest wyrazem pokory i uznania, że nie jesteśmy samowystarczalni.

Podobna trudność może pojawić się w naszej relacji z Bogiem. Wierzymy, że Bóg jest miłosierny, że przebacza grzechy i kocha każdego człowieka. Kiedy jednak sami popełnimy poważny grzech, nie zawsze potrafimy przyjąć Jego przebaczenie. Zdarza się, że człowiek przystępuje do spowiedzi, szczerze żałuje za grzechy, otrzymuje rozgrzeszenie, a mimo to nadal żyje w przekonaniu, że Bóg nie może mu naprawdę przebaczyć. Ciągle wraca do swojej przeszłości i nie potrafi uwierzyć, że może rozpocząć nowe życie. Tymczasem Boże miłosierdzie nie jest nagrodą za doskonałość. Bóg okazuje nam miłosierdzie właśnie dlatego, że jesteśmy słabi, grzeszni i potrzebujemy Jego przebaczenia.

Kiedy mówimy o uczynkach miłosierdzia, najczęściej zastanawiamy się, jak pomagać innym: nakarmić głodnego, odwiedzić chorego, pocieszyć strapionego czy wesprzeć potrzebującego. Warto jednak pamiętać, że czasami to my jesteśmy tymi, którzy potrzebują pocieszenia, odwiedzin, rozmowy albo pomocy. Przyjmując czyjąś życzliwość, pozwalamy drugiemu człowiekowi spełnić uczynek miłosierdzia. Nie musimy zawsze być tymi, którzy pomagają. Możemy również z wdzięcznością przyjąć dobro, które ktoś chce nam ofiarować. Co więcej, własne doświadczenie słabości może nauczyć nas większej wrażliwości na cierpienie innych. Człowiek, który sam potrzebował przebaczenia, często lepiej rozumie, jak trudno jest prosić o nie drugiego człowieka.